All the Devils are Here [2025]
Barnaby Roper u svom dugometražnom debiju bira ograničen prostor i strogu dramaturšku ekonomiju kao primarni okvir. All the Devils Are Here funkcioniše kao studija konflikta u formatiranom, gotovo laboratorijskom okruženju: nekoliko muškaraca, izdvojena lokacija, preostali tragovi neuspjele pljačke i atmosfera koja se zgušnjava u ritmu njihovih međusobnih sumnji.
Ta kontrolisana kompaktnost omogućava filmu da diše kroz detalje, gest, tišinu, napet interval između replika.
Roperov pristup režiji je disciplinovan. Kadar je precizno postavljen, montaža je utilitarna, a pokret kamere funkcioniše kao analizni alat, ne kao atrakcija. Sve je podređeno stabilnom ritmu koji drži tenziju bez potrebe za preteranim vizuelnim efektima. Ovakva arhitektura filma jasno odražava autorovu prethodnu karijeru: stil je poliran, ali nenametljiv; estetika služi funkciji, a ne obrnuto.
Glumački rad je najjači sloj naracije. Eddie Marsan iznosi lik čoveka koji drži strukturu grupe, ali je istovremeno opterećen neizgovorenim istorijama i pragmatičnim strahovima. Njegova preciznost, u intonaciji, gestu, načinu na koji vodi dijalog, donosi filmu stabilnu gravitas. Nasuprot njemu, Sam Claflin igra impulsivnije, snažnije, često kao sila koja destabilizuje dinamiku grupe.
Ova dva polja izvođenja stvaraju električnu oscilaciju koja čini prvu polovinu filma posebno angažovanom. Prateće uloge su zrelo izvedene i pružaju potrebnu teksturu bez suvišne dramatizacije.
Na nivou scenarija, film je istovremeno čvrst i nedovršen. Čvrst, jer dobro razume logiku „bottle thriller“ strukture; nedovršen, jer motivacijski razvoj likova povremeno ostaje na nivou skice. Tenzija između moralnih dilema i praktičnih odluka likova jeste osnovna ideja filma, ali završnica povremeno klizi ka narativnim simplifikacijama koje umanjuju težinu svega što je prethodilo. Oseća se da film zna koju emocionalnu tačku želi da pogodi, ali ne pronalazi uvek najkoherentniji put do nje.
Tehnički segmenti filma funkcionišu gotovo besprekorno. Zvuk je suzdržan, ali precizno moduliran. Prostorni dizajn interijera gradi klaustrofobičnu dinamiku bez jeftinih trikova. Rasveta i teksture prostora dodatno podcrtavaju osećaj izolacije: glumci su često uramljeni kao da prostor „radi“ protiv njih. To daje filmu profesionalnu stabilnost i prepoznatljiv identitet, posebno u prve dve trećine filma.
Sveukupno, All the Devils Are Here je režijski zreo, tehnički pouzdan i glumački vrlo snažan film koji u najvećoj meri uspeva u onome što je sebi postavio kao zadatak: da kroz ograničen prostor i uske dramaturške puteve izvuče maksimum iz međuljudskog konflikta. Ako mu se nešto može zameriti, to je povremeni manjak psihološke konzistentnosti u kasnim fazama priče. Uprkos tome, film ostaje vredan pažnje zbog precizne režijske kontrole, odličnih performansa i jasno definisane atmosferske logike.
Za gledaoce koji vole koncentrisane, tehnički promišljene trilere, ovo je više nego dovoljno preporuka. Film možda ne nudi filozofsko razrešenje, ali nudi veoma kompetentnu analizu sukoba, straha i moralnih erozija unutar zatvorenog sistema.
